از دیروز عصر که سردرد عجیبی به سراغم اومده بود تا صبح چند بار از شدت درد سر ، حتی مرگم را از خدا خواستم ، اما هرگز گمان نمی کردم خدا اینقدر زود حاجت بده ! اینقدر که امروز منو تا پای مرگ بدرقه کرد و البته بعد به طرز معجزه آسایی منو از پرتگاه مرگ نجات داد تا من یکبار دیگه به عظمت و بزرگی او و اینکه همیشه و در هر حالی پشت و پناهم بوده پی ببرم .

با اینکه حال و روز خوبی نداشتم اما از دیشب که شنیدم شرکت محترم گاز چه جنایتی را در قلب پارک ملی خجیر در شمال شرق تهران به راه انداخته تصمیم گرفتم که حتما برم و منطقه را ببینم . این از اون فجایعی بود که اصلا نمی شد ازش گذشت ، به خاطر همین از صبح به اتفاق خبرنگار ایسنا تصمیم گرفتیم بریم منطقه را ببینیم ، اما مطابق معمول اداره کل محیط زیست استان تهران نه تنها هیچ همکاری نکرد که حتی مدیر کل و دیگر یارانش در استان مطابق معمول حتی از پاسخ به تماس تلفنی ما مکررا سر باز زدند و نه تنها ماشین و همراه و کارشناس به ما ندادند که هیچ اطلاعاتی هم از مکان مورد نظر ندادند.

یکبار مسیر خجیر تا جاجرود را طی کردیم و دوباره به تهران بازگشتیم اما اثری از انچه که انتظار داشتیم و می گفتند از بیرون پارک قابل رویت است ندیدیم ! داخل پارک هم مارو راه نمی دادند چون برای ورود به پارک یا باید نظامی باشی تا بتونی بری یا با کامیون حمل مصالح و لودر و گریدر برای جاده کشی و احداث سد و ایجاد خط لوله گاز و ... باشی که بتونی بری ، خلاصه کلام از ما مجوز می خواستند و ما چون دو خبرنگار محیط زیستی بودیم و هیچ وسیله مخربی به همراه نداشتیم و به عبارتی مجوز ورود !! نداشتیم نمی تونستیم بریم ، مگه اینکه از راههای دیگه می رفتیم که اون هم ماشین شاسی بلند می خواست و ...

بنزین ماشین هم رو به اتمام رفت و راننده آژانس چه کنم چه کنم راه انداخت و نهایتا باعث شد تا ما جلوی درب ورودی پارک یعنی انتهای اتوبان بابایی ، پیاده شدیم ،

خلاصه کلام ، اینو بگم که تمامی جنگل های دست کاشت دو طرف اتوبان بابایی به سمت انتها و اراضی داخل پارک تماما سوخته و جزغاله شده بودند و معلوم بود آتش سوزی وسیعی در همین چند روز گذشته اتفاق افتاده به نحوی که تمام پوشش علفی به همراه درختان سرو کاملا در آتش سوخته بودند ، تا خود جاجرود این صحنه به کرات مشاهده شد ! ورودی پارک ملی خجیر هم که بهشت لودر ها بود که کوه را زیر و رو می کردند و می تراشیدند تا جاده پارچین را تعریض و گسترش طولی و عرضی و حتی تغییر مسیر دهند ، راننده لودر می گفت پیمانکار پروژه مال سپاه هست و جاده هم درست از وسط خجیر می گذره ،

خلاصه ساعت دو و نیم بعد از ظهر و در حالیکه دیگه از کمک محیط زیست ناامید شده بودیم دو تن از همکاران صدا و سیما هم که از قبل در جریان موضوع قرار داده بودیم تا انها هم گزارش واقعه را تهیه کنند رسیدند و ما با ماشین شاسی بلند آنها دوباره به سمت جاجرود راه افتادیم و البته با راهنمایی معاون محیط طبیعی سازمان این بار از روستای سعید آباد وارد منطقه شدیم .

اما چشمتان روز بد نبینه ، صحنه هایی را از همان ورودی پارک بعد از پاسگاه محیط بانی جاجرود دیدم که دل هر انسانی را ریش می کرد ، پارک تا چشم کار می کرد در آتش سوخته بود و ما با تاثر مناظر و کو.هپایه ها و قله های سوخته در آتش را می دیدیم که ناگهان ماشین ما در جاده خاکی و پر پیچ و خم منطقه انحراف به راست کرد و از کنترل خارج شد ، به نحوی که من دیگر چشمانم را بستم تا مرگ را با چشمان بسته بچشم اما خدا واقعا با ما همراه بود ، سر دو نفر از بچه ها داخل شیشه جلوی ماشین خورده و شکسته بود ، منهم یک کم از ناحیه پا  و سر دچار جراحت سطحی شدم و البته یه برجستگی اندازه یه گردوی کوچیک هم روی پیشانی ام سبز شد . ماشین هم داغون شده بود و داخل یک سرازیری در شیب یک دره کوچک گیر کرده بود ،

موبایل آقایان محیط زیست استان تهران هم طبق معمول به ما جواب نمی داد و من با ناامیدی شماره یکی از آقایان را گرفتم و موضوع را قبل از انکه طرف خودش را به نشنیدن و کری بزند گفتم که برای ما کمک بفرستند ، با این حال دوتا از بچه ها رفتند کمک بیارند و من و خانم ایزدی از واحد مرکزی خبر ماندیم ،

 نمی دانم خدا به ما رحم کرد یا به محیط زیست!! و گرنه ما باید بود تا حالا مرده باشیم ،اونوقت دیگه نه غمخوار ایسنا بود و نه من آواره که هر روز خونه به دوش آواره یه روزنامه هستم !

خدا رو شکر حال ما یک کم جا اومد و از اون شوک خارج شدیم ،اما ماشین روشن نمی شد و تقریبا دیگه امکان رفتن و دیدن منطقه ای که شرکت گاز برای عبور خط لوله به طول 25 کیلومتر و به عرض70 تا 80 متر و به اندازه عرض یک اتوبان داغون کرده بود وجود نداشت .

امروز برای اولین بار دلم برای خودم سوخت !

دلم برای خودم سوخت چون فهمیدم اگه یه روزی بمیرم حتی مردنم هم در سکوت خواهد بود ، نه بیمه ای ، نه بیمه حوادثی ، نه روزنامه ای که پیگیر حق و حقوق ات باشه ، نه کارفرمایی که معلوم باشه برای کجا مردم !! اما دوستان صدا و سیما دو راز جون شان مردنشون هم آخر عاقبت به خیری داره ، خوب خسارت ماشین و جراحات و بیمه حوادث و بیمه تکمیلی و ... هستند اما من چی !!؟؟

حتی توی اون وضعیت هم که انتظار داشتم شاید این ضربه ای که به سرم خورده یه خورده عقل به سرم بیاره که دست از حمایت محیط زیست بردارم اما بازم انگار بیشتر عقل از سرم پراند !! داشتم فکر می کردم کاش یه موتور بود یا یه اسب ....که یه پسر بچه روستایی 15 ساله با موتور هم رسید !!

توی این فاصله رفتم و منطقه را با این پسر بچه دیدم و تعدادی عکس گرفتم ، تاسفم هر لحظه بیشتر می شد ، مسیر خط لوله که به نظر من و دیگرون به مسیر اتوبان بیشتر شباهت داشت تا خط لوله تماما تسطیح و خاکبرداری و از گونه های گیاهی پاکتراشی شده بود ، فاجعه بود ، دو رتا دور مسیر هم تا چشم کار می کرد تپه های سوخته بود ، خدایا اینجا پارک ملی است یا پارک ذلی ؟!

بعد از یک ساعت دو تن از محیط بانان برای کمک به ما با خودروی جیپ از راه رسیدند و مابقی مسیر را در ارتفاعات گویداغ در قلب پارک ملی با آنها طی کردیم ، فاجعه اینقدر شدید بود که زخم های وارده و درد سر و پا و حالت تهوع و ... را همگی ما از یاد بردیم ، درد تخریب پارک ملی ، بسی بزرگتر از درد ما بود و هست ، 20 دستکاه لودر فقط داخل پارک بود و کوههایی که تماما تخریب و ویرانه شده بودند ، جنایت بود ، جنایت !! جنوب پارک سد ماملو و زمین خواری های گسترده ، مرکز و شمال پارک خط لوله انتقال گاز و جاده های دسترسی و ترانشه های عمیق ، یک کم پایین ترش هم جاده عریض و طویل چهار بانده پارچین !!، زباله هم که از سر و روی پارک بالا می رفت ، موقع برگشت هم جلوی چشم ما وانت حمل شن و ماسه را دیدیم که وقتی محیط بان اونو متوقف کرد ، طرف با پررویی هر چه تمامتر گفت:" تا حالا 200 بار اومدیم اینجا ماسه از رودخونه بردیم حالا این بار شما دیدید !! " و بعد هم گازشو گرفت و رفت ! و درد دل محیط بان بدبخت و .... که نگو نپرس و عدم حمایت دستگاه قضایی و ...

خدایا به چه کسی باید پناه برد ؟ محیط بان می گفت بعد از این تخریب های گسترده داخل پارک دیگه اثری از گله های قوچ و میش در منطقه نیست ،

جناب آقای احمدی نژاد ، جنای آقای شاهرودی ، جناب آقای حداد عادل !! ، شما را به خدا قسم بیابید و ببینید ! ببینید آخر چه کردند با خجیر و سرخه حصار و ورجین و جاجرود و البرز مرکزی ، ببینید تخریب ها را ، بخدا دیگر چیزی باقی نمانده ، بابا به پیغمبر قسم چیزی نمانده ، همه را ویران کردند ،

شما را به خدا قسم کاری کنید ، پارک های ملی و مناطق حفاظت شده استان تهران به معنای واقعی کلمه ویران شدند ، اگر به فردای ایران و ایرانی و اگر به فردای فرزندان این سرزمین می اندیشید پس بپذیرید که این میراث ملی و طبیعی ما است که اینچنین خاکش را هم به توبره می کشند و می برند.