به اعتقاد من هر گونه سکوت در برابر فاجعه زیست محیطی که در قلب پارک ملی خجیر توسط شرکت ملی گاز با حمایت مسئولان استانی زقم خورده ، خیانت به نسل های بعدی و فرزندان این سرزمین است . آیا براستی راه دیگری برای عبور خط لوله گاز جز پناهگاه و حریم امن پارک ملی خجیر نبود ؟!! تنگ نظری تصمیم گیران ، برنامه ریزان و مدیران و ارزیابان این پروژه به اعتقاد من تیر خلاص را برای نابودی خجیر شلیک کرد . و این نمو نه ای از ان همه اتفاقاتی است که در سراسر ایران در قلب پارک های ملی و مناطق به اصطلاح حفاظت شده رخ می دهد ؟

و وای بر جامعه مدنی ایران که چنان در برزخ مرگ و روز مرگی گرفتار شده و اینچنین با سکوت خود بزرگترین خیانت ها را به محیط زیست و زیستمندان این سرزمین کرده و می کنند . خجیر را از همه طرف مورد هجوم لودرها قرار دادند ، سرخه حصار و ورجین و البرز مرکزی و جاجرود را نیز و همچنین! اما کماکان تشکل های زیست محیطی که شمار آنها هم اینک از ۶۰۰ تشکل هم بالاتر رفته لب تر نکرده و نخواهند کرد که چرا و با کدام مجوز و با استناد به کدام ماده قانونی اینچنین میراث طبیعی این سرزمین را نابود می کنید ؟

باز هم بگویید ارزیابی زیست محیطی بر هر درد بی درمان دواست ! این پروژه ایست که ارزیابی زیست محیطی داشته و سازمان محیط زیست هم آن را تایید کرده بوده ، ارزیاب شرکت : پنگان آوران و مشاور زیست محیطی آن آقای دکتر برهان ریاضی ،

من قضاوت نمی کنم ، اما آیندگان را نمی توان از قضاوت باز داشت ، آیندگان خود قضاوت ها را خواهند کرد و بالاخره روزی در این سرزمین دادگاهی برای رسیدگی به پرونده مجرمان زیست محیطی و عاملان فجایع زیست محیطی کشور از وزیر و وکلیل گرفته تا مدیر و کارشناس و ارزیاب برگزار خواهد شد . پارک ملی خجیر میراث طبیعی این سرزمین بود اما دیگر تمام شد ، عکس های پست قبلی فقط مربوط به خط لوله گاز بود که دست کمی از آزاد راه تهران شمال نداشت ! بروید ببینید سد ماملو را ، آتش سوزی های گسترده را ، جاده پردیس - تهران را ، جاده پارچین را ، دشت های بدون آهو و قوچ و میش را ، رودخانه بی نوا و هزار تیکه جاجرود را! دخل و تصرفات نظامی را و ...

 بروید ببینید تا باور کنید ، ببینید و مهر سکوت را از روی لب های خود و قلم های خود و دل هایتان برداشته و کنار بزنید و انوقت از رییس جمهور مردمی ایران بپرسید : آقای احمدی نژاد توسعه به چه قیمتی؟ نفرین بر هر کسی که مخالف توسعه و عمران و آبادی باشد ، اما آخر به چه قیمتی؟من هم تهرانی ام ، مگر من گاز نمی خواهم ، اما آخر به چه قیمتی ؟چرا هر چه سد و جاده و معدن و کارخانه و پادگان و میدان تیر و چراگاه و ... در این مملکت ایجاد می شود باید در قلب پارک های ملی و مناطق حفاظت شده باشد؟ مگر سهم ایران و ایرانی ، از این میراث ناچیز و ارزشمند طبیعی چقدر است که به سادگی هر چه تمام تر ذخیره گاههای ژنی و بکر ترین زیستگاهها و رویشگاههای جنگلی و مرتعی مان را  قربانی می کنیم ؟  آنچه امروز در پارک ملی خجیر رقم خورده مصداق بارز آتش زدن قیصریه برای به چنگ آوردن دستمالی بیش نیست !

پیوست:

در حمایت از پارک ملی خجیر و اعتراض به تخریب های صورت گرفته توسط شرکت گاز با امضای این پتیشن که توسط هومن روانبخش تهیه شده ، در دفاع از بنیان های میراث طبیعی این سرزمین سهیم شوید .

علی رضا آینه چیان: نوشداروی ديرهنگام و احتمالاْ‌ موقت