طبق آخرين گزارشي كه برنامه عمران سازمان ملل متحد از ظرفيت توسعه يافتگي 153 كشور جهان در سال 2004 منتشر كرده ايران از نظر سطح مناطق حفاظت شده در رتبه 75 جهان قرار دارد، اين درحاليست كه در اين جدول تنها كشورهاي آسيايي، آفريقايي، اروپاي شرقي و آمريكاي جنوبي لحاظ شده‌اند كه اگر به اين مجموع كشورهاي صنعتي و پيشرفته را هم اضافه كنيم وضعيت ايران اسفناك‌تر خواهد شد. در اين جدول كشورهايي چون اتيوپي با اختصاص 4/16 درصد از خاك كشور خود به عنوان مناطق حفاظت شده، گواتمالا‌ با 3/25 درصد، سنگال با 11 درصد، عربستان با 8/41 درصد، مالزي با6 /30 درصد، تانزانيا با 6/39 درصد، زامبيا با 4/41 درصد، برزيل با 18 درصد و حتي بوركينوفاسو با 4/15 درصد از جايگاهي به مراتب بهتر از ايران برخوردارند و حتي با اختصاص بيش از 10 درصد خاك كشور خود، حقوق نسل‌هاي بعدي را تضمين كرده‌اند. ‌

حال برای انکه عمق فاجعه را بیشتر دریابید تنها به مقایسه ایران با یکی از این کشورها یعنی بورکینوفاسو می پردازیم ، کشوری که با 13 میلیون نفر جمعیت از وسعتی حدود یک ششم ایران برخوردار است . در این کشور هنوز 58درصد مردم به آب آشامیدنی سالم دسترسی ندارند و هنوز در بین برخی از قبایل ان در غرب افریقا ، ساکنان بومی طبق یکی از سنتهای غلط و رایج خود بعد از مرگ استخوان مادربزرگ های خود را هم می خورند و پلیس در این مناطق به شدت موارد مرگ و میر پیرزن ها را تحت کنترل دارد  اما با این حال از سال 2001 ایران همواره بعد از بورکیونفاسو قرار داشته است . در سال 2001 ، کشور ایران در شاخص های پایداری محیط زیست در بین 122 کشور جهان رتبه 105 ( بورکینوفاسو 104 )، در سال 2002 دربین 142 کشور رتبه 104 ( بورکینوفاسو 101) و در سال 2005 در بین 146 کشور رتبه 132 ( بورکینوفاسو 97 ) را به خود اختصاص داده است . حال وقتی ایران در حفظ محیط زیست حتی از این کشورها هم عقب می افتد دیگر چه می توان گفت ؟!!

ادامه این مطلب در روزنامه اعتماد ملی دیروز سه شنبه به چاپ رسیده است

پیوست :

اعتماد ملی : طرفداران محیط زیست دست نشانده های استکبار جهانی ! این است تفکر برخی از دولتمردان !