این گل های زیبای پامچال و بنفشه بخشی از طبیعت زیبای منطقه حفاظت شده البرز مرکزی شمالی در مازندران است که ۶ روز قبل از آغاز سال جدید عکس آنها را گرفتم. شاید کوچک باشند و چندان به چشم نیایند اما وقتی با دقت به این گل ها می نگری تازه متوجه زیبایی دو چندان آنها و حرف های ناگفته این گل ها می شوی. در حالی که سراسر البرز مرکزی و جنگل های زیبای این منطقه با بهانه های مختلف همچون آتش سوزی و شهرک سازی و زمین خواری و جنگل خواری و جاده سازی و سد سازی و چرای بی رویه دام و ... در حال نابودی تدریجی است ، این گل ها انگار با تو سخن می گویند و می گویند امروز مرا دریاب شاید سالی دیگر من نباشم ، شاید ۱۰ سال دیگر نسل من هم در خط انقراض قرار گیرد و دیگر فرشی از گل های زیبای بهاری را بر زمین البرز نبینی ...

این گل های زیبا را تقدیم می کنم به مدیر مسئول روزنامه اعتماد ملی ، آقای حق شناس. مدیر مسئولی که در تمام این سالهایی که با این روزنامه همکاری کردم با آغوش باز از مطالب زیست محیطی استقبال کرده و حتی درست در زمانی که بسیاری از سیاستمداران و نمایندگان مجلس و مدیران دولتی و شهرداری چی و ... ایشان را زیر سئوال بردند که چرا اینقدر راجع به تخریب جنگل لویزان مطلب می زنید( اواخر سال ۸۴ و اوایل ۸۵ )و این موضوع را سیاسی می کنید ، ایشان باز هم مانع از چاپ گزارش های من و دیگر همکارانم در سرویس اجتماعی نشد . همه انتقادها را به جان خرید چون به اصل حفاظت از محیط زیست فارغ از همه جریانات سیاسی واقعا اعتقاد داشتند.

انتشار بیش از ۴۰ گزارش و مقاله و یادداشت و خبر و کاریکاتور و طرح و عکس و ... در مدت کمتر از دوماه راجع به تخریب جنگل لویزان در روزنامه اعتماد ملی اوج درایت این مدیر مسئول زیست محیطی بود و حتی چند باری هم این موضوع را به تیتر یک روزنامه تبدیل کرد . من شک ندارم که امروز دعای خیر همه زیستمندان این سرزمین از پارک ملی گلستان و پارک ملی لار و میانکاله گرفته تا جنگل سراوان رشت و جنگل ابر و انزلی و ... که بارها گزارش هایش در روزنامه اعتماد ملی به چاپ رسیده بدرقه راهتان است .

از پیام تبریک شخصی تان به اینجانب در صفحه اول روزنامه اعتماد ملی ، در روز شنبه ، سپاسگزارم و بدون تعارف می گویم که درخشان ترین دوران کاری من در تمام این ۸ سال در روزنامه اعتماد ملی بوده ، چون هم به مدت ۲۸ ماه تا به امروز تداوم داشته و هم اینکه هرگز مطالبم از زیر تیغ سانسور عبور داده نشده است .

به امید روزی که محیط زیست جایگاه فراموش شده خود رادر مطبوعات ایران باز کند و صاحب یک سرویس مجزا و یک صفحه روزانه شود .