محدوده ای به وسعت ۱۵۰ هزار هكتار از پارك ملی دریاچه ارومیه به شوره زار تبدیل شده ،‌دیگر از حضور ۲۰ هزار جفت فلامینگو و ۱۲ هزار جفت پلیكان كه سالهای سال برای جوجه آوری به دریاچه می آمدند خبری نیست . آرتمیاها كه باعث شهرت دریاچه ارومیه در جهان بودند، تا سر حد نابودی و انقراض كاهش یافته و غلظت نمك كه در بالاترین حد خود می بایست تنها ۱۸۰ گرم در لیتر می بود امروز به فراتر از ۳۲۰ گرم در لیتر رسیده است و این همه ،دسته گلی است كه مجریان طرح های سد سازی و وزرات نیرو برای پارك ملی دریاچه ارومیه به ارمغان آورده اند . آنچه امروز در ارومیه رقم خورده و می رود تا نگین سرخ آذربایجان را به نابودی بكشاند، تماما نتیجه توسعه ناپایدار و سوء مدیریت آشكار در بخش مدیریت منابع آب کشور است كه همه حقابه دریاچه را پشت سدها انباشته كرده تا بی رویه در مزارع كشاورزی جاری شود و نهایتا ۷۰ درصد آن هرز رود . بنگرید نابخردی ما ایرانیان را در حفاظت از  میراث طبیعی این سرزمین! اسم این را چه می گذارید ؟ توسعه ؟! یا خیانت به نسل حاضر و نسل های آینده ؟

این عكس ها كه در تیر ماه سال جاری از پارك ملی دریاچه ارومیه گرفته شده ،‌توسط یك هموطن  علاقمند به محیط زیست در استان آذربایجان شرقی برای من ارسال شده است . آقای رضا محب ،‌كوهنورد است و درایمیلی كه به من زده بودند ، دنبال این بودند تا فعالیت های زیست محیطی خود را به صورت سازمان سازمان یافته در یك تشكل زیست محیطی ادامه دهند . اما كو تشكل زیست محیطی؟!! همه سكوت كردند ! همه فعالیت خود را متوقف كردند . امروز فقط یك طومار ۶۰۰ تایی از تشكل های زیست محیطی بر روی كاغذ موجود است . تشكل هایی كه یك شبه بوجود آمدند و با یك بهانه دست از كار و اطلاع رسانی و آموزش و اعتراض و فعالیت كشیدند !

 لكه های  قرمز مربوط به آرتمیاهای مرده است .

اما همچنان آرتمیاها برای بقا می جنگندند !