از همه دوستان عزیز ، خوانندگان طبیعت دوست سرزمینم ایران ، وبلاگ نویسان، صاحبنظران و کسانی که در این ۲-۳ روزه با امضای پتیشن ، و ارسال نقطه نظرات خود تلاش های چند ماه گذشته منو پاسخ داده بودند واقعا ممنون،

برخی از این پیام ها دیروز به مدیر مسئول روزنامه منعکس شد، اما امروز شخصا با ایشان صحبت کردم و آقای وصال برخلاف آنچه که کادر سردبیری روزنامه تصمیم گرفته ، برای ادامه آن ابراز تمایل کردند، با این حال شاید نام محیط زیست دیگر بر روی این صفحه قرار نگیرد اما ایشان گفتند که این صفحه برای محیط زیست باقی خواهد ماند و قول دادند که به زودی صفحه ۶ روزنامه آینده نو بار دیگر به محیط زیست اختصاص خواهد یافت.

اما یه تشکر هم باید از سرکار خانم دکتر ابتکار داشته باشیم که ظاهرا روز ۵ شنبه با آقای وصال صحبت کرده بودند و خواستار بازگشت صفحه محیط زیست به روزنامه شده بودند.با این حال ظاهرا این درخواست های شما عزیزان هم به درخواست ایشان افزوده شده و چون هر روز بازخوردهای تعطیلی صفحه محیط زیست بیشتر می شود ایشان این قول را دادند و از من خواستند که هر روز گزارش اصلی صفحه را به محیط زیست اختصاص دهم تا ایشان ضمن صحبت با کادر سردبیری در کوتاه مدت کل صفحه را محیط زیستی کنند!

دیروز با آقای الیاس حضرتی ، مدیر مسئول روزنامه اعتماد صحبت کرده بودم که به زودی به آنجا بروم و ایشان قبول کرده بود و قرار بود که امروز هم بروم تابا سردبیر روزنامه صحبت های نهایی را انجام دهم ، اما ظاهرا این قضیه باید منتفی بشود چون وصال به حضور من در روزنامه و ادامه کارهای زیست محیطی تاکید کرده ،البته کاش شورای سردبیری روزنامه آینده نو هم چنین نظری داشت!

به هر حال حضور محیط زیست در یک رسانه و اختصاص صفحاتی ویژه به آن و یا حتی تیترهای زیست محیطی در صفحه یک ، (به گواه آنچه که امروز اسماعیل عباسی ، در نشست علمی روزنامه نگاران و محیط زیست عنوان کرد) نشان از دریافت بالای اجتماعی  و درایت مدیران و سردبیران روزنامه ها است که امیدوارم همه اهل قلم روزی به این دریافت آگاهانه دست یابند و این امر محقق نخواهد شد مگر با تلاش من و تو !

 پیوست:

داوود و جالوت در آینده نو!

این روزها تعطیلی صفحه محیط زیست روزنامه آینده نو، محفل کم شمار ولی بیدار روزنامه نگارها و بلاگرهای این حوزه رو سوگوار کرده.

این تعطیلی نمونه تازه ایه از نبرد داوود و جالوت مطبوعاتمون که اولی، برخلاف مثل تاریخی، فقط می تونه طعم یه شکست اخلاقی رو به دومی بچشونه و بزرگترین بازنده، حقیقته.