ریاست محترم قوه قضاییه و سازمان بازرسی کل کشور، نمایندگان محترم مجلس و (جناب اسکندری که هر روز در پی انحلال منابع طبیعی و نابودی طبیعت این سرزمین هستی!) !

باور کنید تا وقتی که مجازاتها با جرم متجاوزان به اراضی ملی و محیط زیست همخوانی ندارد و تا وقتی که قاتلان از هرگونه محاکمه و مجازاتی معاف هستند و تا  وقتی که ریختن خون حافظان منابع طبیعی ارزش حتی پیگیری های انتظامی و قضایی را هم ندارد ، باید انتظار وقوع چنین حوادثی را هم داشت ! وقتی که ماده 34 قانون حافظت و بهره برداری از جنگل و یا به تعبیر کانون دیده بانان زمین ، این " شاه کلید تجاوز به جنگل " تا همین سال گذشته هم به قوت خود باقی بود و هر از چند گاهی توسط نمایندگان مجلس به تمدید می رسید تا اهرم قانونی باشد در دست متجاوزان به جنگل ، وقتی مسئولان منابع طبیعی و وزارت جهاد کشاورزی بی توجه به ارزش جنگل و مرتع ، در این سه دهه اخیر تا توانستند اقدام به واگذاری های کلان و بخشش و فروش اراضی ملی کرده اند و وقتی دست صنایع چوب و شرکت ها و نهاد های دولتی و بنیادهای ریز و درشت و ...  برای نابودی جنگل همچنان باز گذاشته می شود، باید انتظار این را هم داشت که قاچاقچیان و جنایتکاران بدون واهمه به کار خود ادامه دهند و اینجاست که زمینه لازم برای قتل جنگلبانان و دیگر حافظان منابع طبیعی مهیا شده و اگر جنگلبان و یا ماموری زیر بار تطمیع و رشوه نرود محکوم به مرگ می شود !

پدر شهید ناصر پیروی - ۷ اردبیهشت ماه سال ۱۳۸۵ در نخستین مراسم سالگرد فرزندش از ائمه جمعه ، نماینده مردم سیاهکل و لاهیجان ، رییس سازمان جنگلها و مسئولان دادگستری استان و دیگر مقاماتی که در این مراسم شرکت داشتند خواستار قصاص هر دو قاتل فرزندش شد.

امروز 7 اردبیهشت ماه، دومین سالروز شهادت ناجوانمردانه ناصر پیروی ، رییس اداره منابع طبیعی شهرستان ماسال است . جنگبان شجاع و بی دفاعی که تا وقتی بود ، وجودش لرزه بر اندام متجاوزان به جنگل می انداخت و سایه اش چون چتری بر فراز جنگل های ماسال و شاندرمن ، سرزمین افسانه ای "رنگ خدا " گسترده بود. پیروی را همه "شیر جنگل های گیلان" می نامیدند . او در طول 26 سال خدمت در منابع طبیعی استان هیچوقت شرف و انسانیت اش را با پول و رشوه معامله نکرد . پیروی 3 ماه قبل از اینکه به دست سرهنگ افراسیاب نصیری و پرویز کاظمی به قتل برسد ،بارها از سوی فرد اول مورد تهدید قرار گرفت و وقتی پیشنهاد رشوه نصیری به او برای تصاحب جنگل ره به جایی نبرد ، اینجا بود که برنامه ریزی برای ترور شخصیت او آغاز شد و هر آنچه که انگ و برچسب بود به پیشانی او نصب کردند. اما پیروی باز هم کوتاه نیامد. بارها به مسئولان ارشد استان از جمله مدیر کل منابع طبیعی ، رییس حراست اداره منابع طبیعی ، امام جمعه ماسال ، فرماندار ماسال،  سازمان قضایی نیروهای مسلح و ... کتبا و شفاها شکایت برد ، اما ...

تا اینکه صبح روز حادثه مطابق معمول با خودروی سازمانی خود از منزل اش در رشت خارج شد تا خود را به اداره ماسال برساند. اما بعد از پلیس راه رشت ، خودروی او به دستور 4 نفر از ماموران ایست بازرسی متوقف شد . ماموران او را در حالیکه خودروی سازمانی اش نیز روشن بود ، سوار یک پژو آردی کرده و او را در نزدیکی جنگل های صومعه سرا تحویل قاتلین دادند ، بعد از آن پیروی توسط قاتلان با دست های بسته به داخل صندوق عقب خودرو منتقل شد تا به قتلگاه خود در داخل جنگل رسید ....

طبق اظهارات متهمان و گزارش نماینده دادستان عمومی و انقلاب رشت ، او با تیغ موکت بری و به شیوه ای ناجوانمردانه که شدت انتقام جویی قاتلان را نشان می دهد از ناحیه پشت گردن که نیروی مضاعفی را هم می طلبد سر بریده می شود . افراسیاب نصیری در حالیکه خود مسلح به سلاح کلت کمری هم بوده ، اما برای اینکه شهید پیروی عذاب بیشتری موقع مرگ متحمل شود ، او را با دستان بسته به روی زمین می خواباند و با تیغ موکت بری سر او را می برد....

"خون تا شعاع یک متری زمین را می پوشاند "، همسر دل نگران پیروی از صبح نگران او می شود . چون فاطمه ناگهان با جیغ و فریاد از خواب بیدار می شود و پدرش را جستجو می کند ، فاطمه دختر کوچکتر پیروی که در آن زمان تنها 9 سال سن داشت و در حالیکه اشک هایش از چشمانش جاری بود اونروز در منزلشان به من می گفت : خواب دیدم بابا منو داشت می برد دم سرویس مدرسه ، اما یه دفعه چند نفر اومدند توی ماشین و بابا را گرفتند بردند . من گریه می کردم و بابام پشت میله های زندان بود و بعد هم از خواب بیدار شدم . همسر پیروی می گفت : نگران شدم به اداره ماسال زنگ زدم اما گفتند نیامده ، رفتم اداره کل منابع طبیعی در رشت، گفتم شاید امروز به خاطر اینکه یه جلسه دادگاه هم با یکی از اقوام همین افراسیاب نصیری بر سر تصرف اراضی ملی در رشت داشته ،شاید نرفته ماسال و اومده دفتر حقوقی اداره در رشت ، اما اونجا هم نبود ، تا شب هر چه گشتیم پیدا نشد تا اینکه خبر دادند خودروی او را بعد از پلیس راه رشت پیدا کرده اند . من می دونستم که کار نصیری است . و فرداش توی اداره آگاهی به همه گفتم که نصیری چند بار آقام رو تهدید به مرگ کرده ، اما کسی باور نمی کرد . تااینکه دو روز و نیم بعد یعنی عصر جمعه جسد او را در جنگل پیدا کردند ....

ناله و شیون به آسمان بلند شد . " خدایا آقام چه گناهی کرده بود ؟ اون خدمتگزار مردم و کشورش بود ، جنگل را مثل ناموس اش می دونست و اجازه نمی داد کسی به جنگل تعرض کنه ، نصیری می خواست چند هکتار از اراضی جنگل را برای خودش سند بزنه ، آقام نمی ذاشت ، می گفت اینجا اراضی ملی است ، اینجا جزء طرح ملی صیانت از جنگله و اون گاهی وقتها با سوء استفاده از موقعیت اش در دستگاه نظامی با خودروی نظامی به جنگل شبانه یورش میاره ، چرا حالا باید توسط یه فرد نظامی کشته بشه ؟ چرا هر چی فریاد زد کسی حرفشو گوش نداد ؟ چرا  ؟ به همه گفت که تهدید به مرگ شده ، اما هیچ کس قبول نکرد ، آقام 3 ماه بود به قتل رسیده بود! از روزی که براش جوسازی کردند و انگ بهش زدند ، اونو ترور شخصیتی کردند اما وقتی دیدند بازم حاضر به قبول رشوه و واگذاری جنگل نیست سرش را بریدند . چه کسی جواب بچه هاشو میده ؟ اینه  عاقبته خدمت گذاری ؟ ...."

دادگاه رسیدگی به اتهامات 6 متهم به قتل و آدم ربایی شهید ناصر پیروی در مهرماه سال 1384 به صورت علنی و با حضور خیل عظیمی از مردم و برخی مسئولان استانی در رشت برگزار شد ، وقتی صحنه های بازسازی شده این جنایت دردادگاه پخش شد ، اکثر حاضران گریستند و باز هم فریاد و شیون زن و فرزند و مادر و پدر پیروی بود که به آسمان بلند می شد.

جسد پیروی در حالی در جنگل پیدا شد که سرش تا نیمه از بدن جدا و تیغ موکت بری در گردنش شکسته بوده ، برخی از قسمت های لباس هایش به دلیل مقاومت در زمان مرگ پاره شده و هر دو مشت دستش گره شده بود ، در حالیکه علف های کف جنگل که از زمین کنده بود هنوز در دستش بود.

پیروی همانند همه مدافعان مظلوم طبیعت و محیط زیست این سرزمین که بدون هیچ سلاحی می بایست در مقابل زمین خواران و قاچاقچیان چوب و حیات وحش ایستادگی کنند به قتل رسید، اما قتل او زنگ خطری بزرگ را به صدا در آورد که طنین آن شدت یافتن صدای اره قاچاقچیان و جنایتکاران در جنگل های شمال ایران بود ، زنگ خطری که هر روز بلندتر از دیروز همچون ناقوس در دل جنگل های تکه و پاره و منهدم شده شمال ایران نواخته می شود اما کسی آن را جدی نمی گیرد!